Dorsz jest jeszcze częściej zakażony nicieniem Pseudoterranova decipiens[96][97]. Pasożyt ten dochodzi do 4 cm długości, natomiast larwy jego żyją w środku jelitach lub mięsie dorsza, z reguły wewnątrz okolicach brzucha. Większe, starsze okazy dorsza bywają w wyższym stopniu zarobaczone, niż młode. Poza tym dorsze łowione wewnątrz pobliżu wybrzeży są częściej zarażone. W przetwórstwie rybnym do detekcji larw nicienia stosuje się zazwyczaj badania wzrokowe, używając też prześwietlania filetów dorszy silnym światłem, wykazującym ciemniejsze larwy do wnętrza jasnym mięsie ryby. Mimo największej staranności pod kontrolach wolno od czasu do czasu wynaleźć larwy w środku zakupionym mięsie dorsza. Międzynarodowy wzorzec Codex Alimentarius toleruje zarobaczenie mięsa do wnętrza sprzedaży wewnątrz granicach maksymalnie do 5 nicieni wewnątrz 1 kg ryby[98]. Gotowanie dorsza w środku temperaturach wyższych od czasu 60C° na wskroś przynajmniej 10 minut dodatkowo zamrożenie wobec -20C° na wskroś 3 dni gwarantuje zabicie larw[99]. Spożycie żywych larw Pseudoterranova decipiens wszystkiego z surowym czy też niedogotowanym, na zimno wędzonym, ledwo marynowanym czy też solonym mięsem dorsza przypuszczalnie ująć u człowieka do zachorowania na anisakiozę. Choroba wywołana wskroś Pseudoterranova decipiens różni się nieznacznie od momentu anisakiozy wywołanej nicieniem Anisakis simplex[100]. Jednak co więcej zabite larwy nicieni mogą wywołać po ich spożyciu reakcje alergiczne[101].
Nową chorobą, odkrytą po razu jednego najwyższy wewnątrz 1988 roku do wnętrza niemieckich wodach przybrzeżnych Morza Północnego, jest w taki sposób zwana "yellow pest" (żółta zaraza). Infekcja jest powodowana jedną z bakterii z grupy Cytophaga-Flexibacter, atakującą raptem młode dorsze. Objawia się żółtym zabarwieniem (przede wszystkim płetw) oraz deformacjami ciała. Choroba kończy się śnięciem ryb[102].
Dorsze cierpią też na inne choroby bakteryjne (np. furunkuloza, wibroza), wirusowe (wirusowa nekroza nerwów, VNN), w charakterze plus na zarażenie pasożytami, np. przedtem wspomnianymi wszami Caligus elongatus[103]. Choroby te są poważnym zagrożeniem na rzecz hodowli dorsza, wszak też na rzecz zmniejszających się, osłabionych poniekąd głodem, dzikich populacji tej ryby[104].