W latach 70. XX wieku wysokość połowów dorsza zaczęła spadać, oraz rywalizacja o zmniejszające się populacje dorsza przyjęła część poważnych sporów międzynarodowych. Pomiędzy Wielką Brytanią i Islandią doszło do wojen dorszowych, wewnątrz których dochodziło do zrywania sieci, taranowania statków oraz wymiany strzałów[38]. W 1983 roku doszło do spięć między duńskimi rybakami oraz brytyjską ochroną wybrzeża[39]. Grenlandia wystąpiła w środku 1985 roku ze Wspólnoty Europejskiej po tym, jako jej wody terytorialne obfitujące dopóty w środku dorsza zostały przełowione (głównie wskroś floty rybackie państw Wspólnoty Europejskiej, przede wszystkim niemiecką dodatkowo brytyjską), tudzież jej przywództwo nie doszedł do porozumienia z innymi krajami wspólnoty wewnątrz sprawach limitów połowowych w środku tych wodach[40]. W latach 90. XX wieku doszło podobnie do spięć między kanadyjską ochroną wybrzeża także rybakami hiszpańskimi łowiącymi do wnętrza wodach Nowej Fundlandii[41]. Bogactwo tych wód do wnętrza dorsza było legendarne, aliści po niezrównoważonym rybołówstwie XX wieku doszło także do wnętrza nich do załamania się populacji. Doprowadziło to do zatrzymania połowów do wnętrza tych obszarach[42], do upadku rybołówstwa nowofundlandzkiego także całej struktury gospodarczej regionu. Pomimo zakazu połowów stada dorsza nowofundlandzkiego do tej pory nie zregenerowały się[43].