Podgatunki także
ich występowanie
Wśród populacji dorsza atlantyckiego wyróżnia się podgatunki dodatkowo rasy różniące się od czasu siebie rozmieszczeniem geograficznym, trasami dodatkowo odległościami wędrówek[11][12], rozmiarami, ubarwieniem, morfologią pęcherza pławnego, tudzież podobnie preferencjami środowiskowymi[13]:
- Gadus morhua morhua (Linnaeus, 1758) – podgatunek nominatywny, zamieszkuje północną wymiary
Oceanu Atlantyckiego i zachodnią odsetek Oceanu Lodowatego. Występuje wewnątrz
Morzu Północnym, do wnętrza okolicach Islandii, Grenlandii oraz Nowej Fundlandii także
do wnętrza zachodniej części Morza Bałtyckiego.
- Gadus morhua callarias (Linnaeus, 1758) – dorsze w środku Bałtyku wyróżnia się w charakterze
podgatunek Gadus morhua callarias – dorsz bałtycki, z kaszubskiego zwany
pomuchlą. Spotykany jest od chwili Cieśnin Duńskich do Zatoki Botnickiej. Dorsze bałtyckie odznaczają się mniejszymi rozmiarami ciała również przystosowaniem do wód o mniejszym zasoleniu. Opisane dotychczasowy po razu jednego
wiodący prym wskroś
Linneusza wobec
nazwą Gadus callarias. Są podgatunkiem niemigrującym.
- Gadus morhua kildinensis (Derjugin, 1920) – trzecia część
z wyróżnionych taksonomicznie podgatunków opisany został zrazu
jak G. callarias kildinensis wskroś
Konstantina Michaiłowicza Derjugina w środku 1920. Występuje skrajnie nielicznie zaledwie
wewnątrz
małym jeziorze Mogilnoje na wyspie Kildin do wnętrza pobliżu Półwyspu Kolskiego wewnątrz
Morzu Barentsa. Jest podgatunkiem reliktowym, przystosowanym do egzystencji w środku tych warstwach wody jeziora, które odznaczają się niskim stopniem zasolenia, zaś
które leżą wśród
górną warstwą zawierającą wodę słodką także
warstwą przydenną bogatą do wnętrza siarkowodór. Warstwy wody słonej pochodzą z czasów, gdy jezioro było częścią Morza Barentsa. Około X. wieku straciło ono połączenie z wodami morza na wskroś insurekcja naturalnej tamy, która zablokowała tym samym populację dorsza do wnętrza jeziorze. Pomimo tego, że ryba była wprzódy
znana na początku XIX w. Derjugin był pierwszym, który opisał podgatunek systematycznie. Porównując G. m. kildinensis z G. m. morhua ruszczyzna
hydrobiolog zauważył różnice zabarwienia ciała, w charakterze
dodatkowo generalnie mniejsze część dorsza kildinensis, który dopasował się do warunków panujących w środku małym także
właściwie
płytkim jeziorze Mogilnoje.
Ze względu na reliktowy styl
podgatunku, wewnątrz
1997 G. m. kildinensis został wryty do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych Rosyjskiej Federacji oraz zaznaczony
najwyższą kategorią rzadkości. Od 1998 znajduje się również wewnątrz
Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych organizacji IUCN[14].
W wypadku podgatunku nominatywnego G. m. morhua badania wykazują o wiele idące zróżnicowanie genetyczne stad zarówno u wybrzeży Ameryki Północnej[15], jako dodatkowo we wschodnim Atlyntyku[16][17]. W Bałtyku dochodzi do mieszania się podgatunków G. m. morhua także
G. m. callarias w środku Basenie Arkony, do wnętrza którym odbywa się ich wiosenne również letnie tarło[18].